เนื้อหาในสุภาษิตพระร่วง

ป่างสมเด็จพระร่วงเจ้า	เผ้าแผ่นภพสุโขทัย	มลักเห็นในอนาคต
	จึงผายพจนประภาษ	เป็นอนุสาสนกถา	สอนคณานรชน
	ทั่วธราดลพึงเพียร	เรียนอำรุงผดุงอาตม์	อย่าคลาคลาดคลาถ้อย
	เมื่อน้อยให้เรียนวิชา	ให้หาสินเมื่อใหญ่	อย่าใฝ่เอาทรัพย์ท่าน
	อย่าริร่านแก่ความ	ประกอบตามบูรพระบอบ	อย่าแต่ชอบเสียผิด
	อย่าประกอบกิจเป็นพาล	อย่าอวดหาญแก่เพื่อน	เข้าเถื่อนอย่าลืมพร้า
	หน้าศึกอย่านอนใจ	ไปเรือนท่านอย่านั่งนาน	การเรือนตนเร่งคิด
	อย่านั่งชิดผู้ใหญ่	อย่าใฝ่สูงให้เกินศักดิ์	ที่รักอย่าดูถูก
	ปลูกไมตรีอย่ารู้ร้าง	สร้างกุศลอย่ารู้โรย	อย่าโดยคำคนพลอด
	เข็นเรือทอดกลางถนน	เป็นคนอย่าทำใหญ่	ข้าคนไพร่อย่าไฟฟุน
	คบขุนนางอย่าโหด	โทษตนผิดรำพึง	อย่าคะนึงถึงโทษท่าน
	หว่านพืชจักเอาผล	เลี้ยงคนจักกินแรง	อย่าขัดแข้งผู้ใหญ่
	อย่าใฝ่ตนให้เกิน	เดินทางอย่าเดินเปลี่ยว	น้ำเชี่ยวอย่าขวางเรือ
	ที่สุ้มเสือจงประหยัด	จงเร่งระมัดฟืนไฟ	ตนเป็นไทอย่าคบทาส
	อย่าประมาทท่านผู้ดี	มีสินอย่าอวดมั่ง	ผู้เฒ่าสั่งจงจำความ
	ที่ขวากหนามอย่าเสียเกือก	ทำรั้วเรือกไว้กันตน	คนรักอย่าวางใจ
	ที่มีภัยพึงหลีก	ปลีกตนไปโดยด่วน	ได้ส่วนอย่ามักมาก
	อย่ามีปากว่าคน	รักตนกว่ารักทรัพย์	อย่าได้รับของเข็ญ
	เห็นงามตาอย่าปอง	ของฝากท่านอย่ารับ	ที่ทับจงมีไฟ
	ที่ไปจงมีเพื่อน	ที่แถวเถื่อนไคลคลา
	ครูบาสอนอย่าโกรธ	โทษตนผิดพึงรู้	สู้เสียสินอย่าเสียศักดิ์
	ภักดีอย่าด่วนเคียด	อย่าเบียดเสียดแก่มิตร	ที่ผิดชอบเตือนตอบ
	ที่ชอบช่วยยกยอ	อย่าขอของรักมิตร	ชอบชิดมักจางจาก
	พบศัตรูปากปราศรัย	ความในอย่าไขเขา	อย่ามัวเมาเนืองนิตย์
	คิดตรองตรึกทุกเมื่อ	พึงผันเผื่อต่อญาติ	รู้ที่ขลาดที่หาญ
	คนพาลอย่าพาลผิด	อย่าผูกมิตรไมตรี	เมื่อพาทีพึงตอบ
	จงนอบนบผู้ใหญ่	ช้างไล่แล่นเลี่ยงหลบ	สุวานขบอย่าขบตอบ
	อย่ากอปรจิตริษยา	เจรจาตามคดี	อย่าปลุกผีกลางคลอง
	อย่าปองเรียนอาถรรพ์	พลันฉิบหายวายม้วย	อย่ายลเยี่ยงถ้วยแตกมิมิด
	จงยลเยี่ยงสัมฤทธิ์แตกมิเสีย	ลูกเมียอย่าวางใจ	ภายในอย่านำออก
	ภายนอกอย่านำเข้า	อาสาเจ้าจนตัวตาย	อาสานายจงพอแรง
	ของแพงอย่ามักกิน	อย่ายินคำคนโลภ	โอบอ้อมเอาใจคน
	อย่ายลเหตุผลแต่ใกล้	ท่านไท้อย่าหมายโทษ	คนโหดให้เอ็นดู
	ยอครูยอต่อหน้า	ยอข้าเมื่อแล้วกิจ	ยอมมิตรเมื่อลับหลัง
	ลูกเมียยังอย่าสรรเสริญ	เยียวสะเทินจะอดสู	อย่าชังครูชังมิตร
	ผิดอย่าเอาเอาแต่ชอบ	นอบตนต่อผู้เฒ่า	เข้าออกอย่าวางใจ
	ระวังระไวหน้าหลัง	เยียวผู้ชังจะคอยโทษ	อยากริ้วโกรธเนืองนิตย์
	ผิวผิดปลิดไป่ร้าง	ข้างตนไว้อาวุธ	เครื่องสรรพยุทธอย่าวางจิต
	คิดทุกข์ในสงสาร	อย่าทำการที่ผิด	คิดขวนขวายที่ชอบ
	โต้ตอบอย่าเสียคำ	คนขำอย่าร่วมรัก	พรรคพวกพึงทำนุก
	ปลุกเอาแรงทั่วตน	ยลเยี่ยงไก่นกกะทา	พาลูกหลานมากิน
	ระบือระบิลอย่าฟังความ	การจะทำอย่าด่วนได้	อย่าใช้คนบังบด
	ทดแทนคุณท่านเมื่อยาก	ฝากของรักจงพอใจ	เฝ้าท้าวไทอย่าทะนง
	ภักดีจงอย่าเกียจ	เจ้าเคียดอย่าเคียดตอบ	นอบนบใจบริสุทธิ์
	อย่าขุดคนด้วยปาก	อย่าถากคนด้วยตา	อย่าพาผิดด้วยหู
	อย่าเลียนครูเตือนด่า	อย่าริกล่าวคำคด	คนทรยศอย่าเชื่อ
	อย่าแผ่เผื่อความผิด	อย่าผูกมิตรคนจร	ท่านสอนอย่าสอนตอบ
	ความชอบจำใส่ใจ	ระวังระไวที่ไปมา	เมตตาตอบต่อมิตร
	คิดแล้วจึงเจรจา	อย่านินทาผู้อื่น	อย่าตื่นยกยอตน
	คนจนอย่าดูถูก	ปลูกไมตรีทั่วชน	ตระกูลตนจงคำนับ
	อย่าจับลิ้นแก่คน	ท่านรักตนจงรักตอบ	ท่านนอบตนจงนอบแทน
	ความแหนให้ประหยัด	เผ่ากษัตริย์เพลิงงู	อย่าดูถูกว่าน้อย
	หิ่งห้อยอย่าแข่งไฟ	อย่าปองภัยต่อท้าว	อย่ามักห้าวพลันแตก
	อย่าเข้าแบกงาช้าง	อย่าออกก้างขุนนาง	ปางมีชอบท่านช่วย
	ปางป่วยท่านชิงชัง	ผิจะบังบังจงลับ	ผิจะจับจับจงมั่น
	ผิจะคั้นคั้นจงตาย	ผิจะหมายหมายจงแท้	ผิจะแก้แก้จงกระจ่าง
	อย่ารักห่างกว่าชิด	คิดข้างหน้าอย่าเบา	อย่าถือเอาตื้นกว่าลึก
	เมื่อศึกเข้าระวังตน	เป็นคนเรียนความรู้	จงยิ่งยิ่งผู้มียศ
	อย่ามักง่ายมิดี	อย่าตีงูให้แก่กา	อย่าตีปลาหน้าไซ
	อย่าใจเบาจงหนัก	อย่าตีสนุขห้ามเห่า	ข้าเก่าร้ายอดเอา
	อย่ารักเหากว่าผม	อย่ารักลมกว่าน้ำ	อย่ารักถ้ำกว่าเรือน
	อย่ารักเดือนกว่าตะวัน	สบสิ่งสรรพโอวาท	ผู้เป็นปราชญ์พึงสดับ
	ตรับตริตรองปฏิบัติ	โดยอรรถอันถ่องถ้วน	แถลงเลศเหตุเลือกล้วน
	เลิศอ้างทางธรรม  แลนา